مرداب

مرداب گل نيلوفر در مرداب مي‌رويد تا همه بدانند در سختي‌ها، بايد زيباترين‌ها را بيافرينند...

	درباره وبلاگ ميون يه دشت لخت زير خورشيد كوير مونده يك مرداب پير توي دست خاك اسير منم اون مرداب پير از همه دنيا جدام داغ خورشيد به تنم زنجير زمين به پام من همونم كه يه روز مي‌خواستم دريا بشم مي خواستم بزرگترين درياي دنيا بشم آرزو داشتم برم تا به دريا برسم شبو آتيش بزنم تا به فردا برسم اولش چشمه بودم زير آسمون پير اما از بخت سيام راهم افتاد به كوير چشم من به اونجا بود پشت اون كوه بلند اما دست سرنوشت سر رام يه چاله كند توي چاله افتادم خاك منو زندوني كرد آسمونم نباريد اونم سرگروني كرد حالا يه مرداب شدم يه اسير نيمه جون يه طرف ميرم تو خاك يه طرف به آسمون خورشيد از اون بالاها زمينم از اين پايين هي بخارم مي‌كنن زندگيم شده همين با چشام مردنمو دارم اينجا مي‌بينم سرنوشتم همينه من اسير زمينم هيچي باقي نيست ازم لحظه‌هاي آخره خاك تشنه همينم داره همراش مي‌بره خشك ميشم تموم ميشم فردا كه خورشيد مياد شن جامو پر مي‌كنه كه مياره دست باد فهرست اصلی صفحه اصلی آدرس ایمیل آرشیو وبلاگ آرشیو موضوعی عکس پیوندهای روزانه روزنامه جام‌جم نوشته های پیشین آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 طراح قالب M A H D Y RSS POWERED BY BLOGFA.COM	آيا خداوند فراموشمان كرده است! كوهنوردي مي‌خواست به قله بلندي صعود كند. پس از سال‌هاي سال تمرين و آمادگي، هنگامي كه قصد داشت سفر خود را آغاز كند شكوه و عظمت پيروزي را پيش روي خود آورد و تصميم گرفت صعود را به تنهايي انجام دهد او سفرش را زماني آغاز كرد كه هوا رفته رفته رو به تاريكي مي‌رفت، ولي قهرمان ما به جاي آن‌كه چادر بزند و شب را زير چادر به صبح برساند، به صعودش ادامه داد تا اين كه هوا كاملا تاريك شد. به جز تاريكي هيچ چيز ديده نمي‌شد. سياهي شب همه جا را پوشانده بود و مرد نمي‌توانست چيزي ببيند حتي ماه و ستاره‌ها پشت انبوهي از ابر پنهان شده بودند. كوهنورد همان‌طور كه داشت بالا مي‌رفت، در حالي كه چيزي به فتح قله نمانده بود، پايش ليز خورد و با سرعت هرچه تمام‌تر سقوط كرد. سقوط همچنان ادامه داشت و او در آن لحظات سرشار از هراس، تمامي خاطرات خوب و بد زندگي‌اش را به ياد مي‌آورد. داشت فكر مي‌‌كرد چقدر به مرگ نزديك شده است كه ناگهان دنباله طنابي كه به دور كمرش حلقه خورده بود، بين شاخه‌هاي درختي در شيب كوه گير كرد و مانع از سقوط كاملش شد. در آن لحظات سنگين سكوت، كه هيچ اميدي نداشت از ته دل فرياد زد: خدايا كمكم كن! ناگهان ندايي از دل آسمان پاسخ داد از من چه مي‌خواهي؟ ــ نجاتم بده خداي من! ــ واقعا فكر مي‌‌كني مي‌توانم نجاتت دهم؟ ــ البته! تو تنها كسي هستي كه مي‌تواني مرا نجات دهي. ــ پس آن طناب دور كمرت را ببّر! و بعد سكوت عميقي همه جا را فرا گرفت. اما مرد تصميم گرفت با تمام توان مانع از پاره شدن طناب حلقه شده به دوركمرش شود. روز بعد، گروه نجات گزارش داد كه جسد منجمد شده يك كوهنورد در حالي پيدا شد كه طنابي به دور كمرش حلقه شده بود و تنها دو متر با زمين فاصله داشت... من و شما چي؟ چه قدر تا حالا به طنابي در تاريكي ‌چسبيديم به خيال نجات؟ تا حالا چه قدر حس كرديم كه خداوند فراموشمان كرده؟ يكبار امتحان كنيم؛ بياييد طناب رو رها كنيم... تنظيم شده توسط محمد لوری در جمعه 22 خرداد1388 ساعت 19 موضوع: \| لینک ثابت
		T E M P L A T E D E S I G N E D B Y M A H D Y