در آن بين، پسري برخاست و پيش از اين كه شيوه دلخواه خود را براي ابراز عشق بيان كند، داستان كوتاهي تعريف كرد: «يك روز زن و شوهر جواني كه هر دو زيست‌شناس بودند، طبق معمول براي تحقيق به جنگل رفتند. آنان وقتي به بالاي تپه رسيدند، درجا ميخكوب شدند. يك قلاده ببر بزرگ، جلوي زن و شوهر ايستاده و به آنان خيره شده بود. شوهر، تفنگ شكاري به همراه نداشت و ديگر راهي براي فرار نبود.

 رنگ صورت زن و شوهر پريده بود و در مقابل ببر، جرات كوچك‌ترين حركتي نداشتند. ببر، آرام به طرف آنان حركت كرد. همان لحظه، مرد زيست‌شناس فريادزنان فرار كرد و همسرش را تنها گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دويد و چند دقيقه بعد ضجه‌هاي مرد جوان به گوش زن رسيد. ببر رفت و زن زنده ماند.

 داستان به اينجا كه رسيد دانش‌آموزان شروع كردند به محكوم كردن آن مرد.

راوي اما پرسيد: آيا مي‌دانيد آن مرد در لحظه‌هاي آخر زندگي‌اش چه فرياد مي‌زد؟

 بچه‌ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته كه او را تنها گذاشته است!

 راوي جواب داد: نه، آخرين حرف مرد اين بود كه «عزيزم، تو بهترين مونسم بودي. از پسرمان خوب مواظبت كن و به او بگو پدرت هميشه عاشقت بود.»

قطره‌هاي بلورين اشك، صورت راوي را خيس كرده بود كه ادامه داد: همه زيست‌شناسان مي‌دانند ببر فقط به كسي حمله مي‌كند كه حركتي انجام مي‌دهد و يا فرار مي‌كند. پدر من در آن لحظه وحشتناك، با فدا كردن جانش، پيش‌مرگ مادرم شد و او را نجات داد. اين صادقانه‌ترين و بي‌رياترين‌ترين راه پدرم براي بيان عشق خود به مادرم و من بود.»